Poeci przywołują do porządku. Podczas spotkania aktorzy wspominali Jacka Kaczmarskiego. Obaj – Seweryn i Pawlicki, znali go nie jako ikonę rewolucyjnych barykad, poetę czy pieśniarza, ale jako człowieka z krwi i kości, uciekającego poza koncertami od zbędnych pochwał, i angażującego się całym swoim sercem w polską sprawę. Także jego twórczość wyłamuje się ze stereotypów i nie da się jej etykietować. Nazywanie Jacka Kaczmarskiego ′bardem "Solidarności"′ to dla tej poezji zbyt mało.

Kaczmarski jest prześmiewcą narodowych przywar, wad (i równie bacznym obserwatorem własnych potknięć!), ale i najlepszym nauczycielem historii. Jest piewcą życia, ironistą, erudytą, który w kilku zwrotkach, za pomocą paru celnych metafor potrafi zamknąć trzytomowy "Potop". Jego wiersze posiadają prócz rytmu, rymu, instrumentacji głoskowej – narrację charakterystyczną dla prozy, która nadaje im charakter bardzo spójnej opowieści, dziejącej się często w niezwykle dynamicznej akcji.

Czytanie przerywały wspomnienia Gości Salonu o Jacku Kaczmarskim, jego wrodzonej skromności, tytanicznej pracowitości i trudnościach, jakie postawiła przed nim przymusowa emigracja. Andrzej Seweryn opowiadał o początkach jego nowotworowej choroby, o tragikomicznej skłonności chorego poważnie poety do palenia. W ten sposób, tematem spotkania stał się i Jacek Kaczmarski, i jego niezwykła poezja.

Szymon Pawlicki podkreślił, że w tamtych czasach słowo było najważniejsze, bo uzbrajało ludzi w nadzieję i wiarę, dając odwagę do działania. Andrzej Seweryn przypomniał z kolei, że potrzeba żywego słowa towarzyszyła ludziom od zawsze i że nie zmienią tego żadne nowoczesne wynalazki – bo człowiek po prostu potrzebuje drugiego człowieka. Zaznaczył, że poezja przywołuje go do porządku. Nic dziwnego. Taka poezja, odwołująca się do podstawowych wartości, jakimi są wolność, godność, uczciwość – napisana znakomitą polszczyzną, jakiej dziś niewiele, może postawić najwybredniejszego Czytelnika na baczność. Przy czym nie jest to pozycja mało komfortowa, a przeciwnie. Oto wszystko znajduje się na swoim miejscu – miłość jest miłością, przyjaźń nie myli się z układami i kontrolą, świństwo zaś jest świństwem. Kontakt z każdą poezją jest więc wzmocnieniem dla ducha.

Widzowie, którzy tłumnie przybyli (jest ich coraz więcej!) na wieczór poezji Kaczmarskiego, nie opuścili KDK-u zawiedzeni. Znakomicie wykonane utwory autora „Obławy”, przeplatane muzyką, możliwość zdobycia autografu Andrzeja Seweryna i Szymona Pawlickiego – to przecież niecodzienne doświadczenia. Muzycznymi Aniołami III Salonu Poezji Anny Dymnej w Koninie byli Włodzimierz Sypniewski (gitara, śpiew) i Michał Rybacki (skrzypce). W nastrój tego wieczoru wprowadziła widzów koordynatorka projektu, Katarzyna Kubacka, dziękując również Darczyńcom – Drukarni "Impresja" i Kwiaciarni "Storczyk" z Konina.

Kolejne spotkanie z poezją już wkrótce.

PS. Na Salonach Poezji w Konińskim Domu Kultury rośnie frekwencja. W III edycja wzięło udział ponad 200 widzów!. Z naszym konińskim, polskim rozpoetyzowaniem i mirem do twórców poezji, nie jest wcale tak źle, co zauważył również Andrzej Seweryn, mówiąc: "Nie ma takiego kraju, w którym na pogrzeb poety zjeżdżają premier, prezydent, marszałkowie Sejmu i Senatu"., nawiązując do pożegnania Wisławy Szymborskiej zmarłej w Krakowie 1 lutego 2012.

Zainteresowanych odsyłamy na stronę www.kaczmarski.art.pl, gdzie można odnaleźć czytane 15 lutego 2012 w KDK utwory Jacka Kaczmarskiego. M.in. "Tunel", "Księga skarg i zażaleń", "Mułoskoczek", "O pożytkach pewnej rasy", "Zbiór zwierzęcych sentencji o III RP", "Oda do Nieodgadnionej II (dylematy wolności", "List miłosny (Vermeer), "Nokturn erotyczny", "Nokturn z niespodzianką (Picasso), "Alegoria malarstwa (Vermeer)", "Oda do mego (wstydliwego) księgozbioru", "Potęga słowa", "Piosenka o szeleście", "Mieć miedź", "Serwus, och Ty Vita!", "Starość Tezeusza", "Petroniusz bredzi", "Oddział chorych na raka a′la Polonaise A.D. 2002", "Stary poeta drzemie" i "Dance macabre".

Dodaj do: